Loslaten voor gevorderden

Op de fiets van Amsterdam naar Rotterdam.

Loslaten voor gevorderden

Tachtig kilometer

Tachtig kilometer. Van Amsterdam naar Rotterdam. Op de fiets. Dat doet mijn oudste vandaag. Ze is op kamp met haar klasgenoten. Normaal gesproken heb ik niet zo’n moeite met loslaten maar nu vind ik het spannend. Niet omdat ze drie dagen weg is. Niet omdat ik geen vertrouwen in haar heb. Wel omdat ze gaan FIETSEN. En ik krijg nu eenmaal allemaal beelden in mijn hoofd bij fietsende pubers….

Goed voorbereid

Gelukkig is het door school allemaal goed voorbereid. Er zijn uiteraard meerdere pauzes en ze krijgen goed te eten en te drinken onderweg (ik kreeg net een foto van een bord warme pasta doorgestuurd). Eerst fietsen ze een kwartiertje door Amsterdam. Daarna heel lang door de natuur. En daarna nog een kwartier door het centrum van Rotterdam. Die stukken in de natuur vind ik niet zo spannend. In de stad, daar houd ik mijn hart een beetje voor vast. Pubers zien gevaren minder goed dan volwassenen. Iets met nog niet uit ontwikkelde hersenen. Natuurlijk is het niet leuk als ze ergens midden in een natuurgebied over elkaar heen vallen maar in de stad zie ik daar in mijn verbeelding al een auto achter rijden….

Wel gaaf dat ze dat gewoon doen

Ik sprak de leraar die haar groepje begeleidt kort voordat ze gingen fietsen. Vertelde hem dat ik het dapper vond dat hij met acht kinderen op pad ging. Hij was er zelf niet van onder de indruk. Had het vorig jaar ook gedaan. “Ik ga gewoon voorop dan kunnen zij daarachter lekker kletsen”. Wat fijn dat hij er zo in staat. Niet miepen, gewoon doen. Een mooi voorbeeld.

Tas inpakken

Van jongs af aan heb ik haar geleerd hoe ze zelf haar tas in moest pakken. Toen ze heel klein was pakten we de spullen samen, later maakte ik afvinklijstjes voor haar (3 paar sokken, 3 onderbroeken, 2 truien etc…). In het begin deden we het samen in de tas, later deed ze dat alleen en keken we het samen na. Meestal was ze dan nog wel het een en ander vergeten.
Gisteren mocht ik helemaal niet meer helpen met inpakken van haar rugzak. “Ik weet heus wel hoe ik een tas in moet pakken hoor mama”. Toen we alles naliepen bleek ze ook niets vergeten te zijn. Ik was trots op haar. Maar ook wel ontroerd. Ze wordt nu echt groot en zelfstandig. En zo hoort het natuurlijk ook.

“Ik heb er zo’n zin in”

Stuiterend kwam ze vanmorgen uit bed. In no time schrokte ze twee sneeën volkorenbrood met ham, kaas en gebakken eieren weg. In een half uur tijd kwamen alle mogelijke emoties langs. Ik weet inmiddels dat het beter is om daar zo min mogelijk op te reageren. Haar zusjes weten dat nog niet. Even dreigde het mis te gaan toen ze de beste haarborstel mee wilde nemen. Dat pikten de achterblijvers niet. Gelukkig hebben we dat soepel opgelost (oude borstel mee en voorgesteld om na kamp een nieuwe te kopen).

Daar gaat ze….

Op weg naar school pomp ik er nog wat goede adviezen in. Dat ze niet in paniek moet raken als er iets gebeurt. Alleen als je rustig bent kan je nadenken. En dat niet leuke momenten ook weer over gaan. Die komt nog uit de tijd dat ze last had van heimwee en ik haar ’s nachts moed ik moest spreken als ze naar huis wilde. Eigenlijk is dat nu niet meer nodig.

Ruim op tijd staan we bij school. Zij staat bij haar vriendinnen en ik kijk vanaf een afstandje toe. Soms komt ze even naar me toe voor een korte knuffel. Ze heeft er zo veel zin in! Als meester zegt dat ze gaan krijg ik nog een snel een kus. Dan springt ze op de fiets en gaat bij haar groepje staan. Ik kijk ze na als ze de straat uit fietsen. Loslaten voor gevorderden.