Gek word ik van die telefoon van haar

Over alles kan ik afspraken met haar maken. Behalve haar telefoongebruik.

Mijn oudste en haar telefoon…

Soms heb ik echt zin om haar telefoon uit het raam te gooien. Over bijna alles kan ik afspraken maken met haar. Behalve over haar telefoongebruik. Zodra ze ’s morgens beneden komt pakt ze hem. En dan begint het grote waarschuwen, op de regels wijzen en uiteindelijk toch ook verbieden…

Hoe makkelijk was het toen ze nog geen telefoon had

Toen ze nog ‘gewoon’ naar de tv of een tablet keek was het makkelijk. Er waren vaste tijden waarop ze mocht kijken of spelen en daarna was het klaar. Natuurlijk probeerde ze daar ook weleens onderuit te komen maar het was makkelijk te controleren en te ‘handhaven’.

Daarnaast had ze hem toen ook nog niet echt ‘nodig’. Hoe anders is dat nu. Inmiddels zit ze op het voorgezet onderwijs. Haar vriendinnen wonen wat verder weg. Ze zit in verschillende app-groepen voor school en voor haar sport, zoekt haar cijfers erop op en kijkt welk huiswerk ze moet maken.

Moet dat van ’s morgens vroeg tot ’s avonds laat? Volgens haar wel maar ik heb mijn bedenkingen… Of eigenlijk niet. Natuurlijk heeft ze haar telefoon niet continu nodig en hoeft ze niet continu bereikbaar te zijn. En uiteraard zijn wij het daarover heel erg oneens.

Waarom verbieden niet zinvol is

Natuurlijk kan ik nu ook strikte tijden instellen. Maar dat wil ik niet. Er zijn maar twee regels waar we echt streng op controleren. De eerste is geen telefoons aan tafel als we met z’n allen eten. De tweede is dat haar telefoon ’s nachts niet in haar kamer ligt. Langzaam maar zeker moet ze namelijk zelf de verantwoordelijkheid gaan dragen. Moet ze zelf gaan inzien dat het niet goed voor haar is om de hele dag met dat ding rond te lopen. Moet ze gaan inzien dat huiswerk maken echt sneller gaat als ze dat ding gewoon even weglegt. Moet ze gaan inzien dat ze beter slaapt als ze hem om 20.00 uur beneden aan de lader legt. Moet ze gaan inzien dat ze haar eten beter proeft en sneller voldaan is als ze (alleen) een broodje eet zonder naar het beeldscherm te kijken.

Ik probeer haar te laten begrijpen waarom het niet goed is

Betekent dit dat ik het laat gaan? Nee, dat zeker niet. Als een versleten langspeelplaat leg ik het steeds weer uit: haar huiswerk gaat sneller, ze slaapt lekkerder, haar ogen blijven beter als ze die telefoon regelmatig weglegt. En het is ook nog een stuk gezelliger in huis als ze niet continu met die doppen op haar oren naar een schermpje zit te kijken.

Soms helpt dat.

Voor ongeveer 10 minuten.

Veel vaker heb ik het gevoel dat ik net zo goed tegen een muur kan praten. Nou weet ik dat pubers vaak doen alsof ze je niet horen en dat dat toch niet waar is. Ze horen het wel maar doen er (nog) niets mee. Daarvoor moet je als ouders nog een paar jaar geduld hebben. Als ze door de puberteit heen zijn zal blijken dat ze al die adviezen toch ergens opgeslagen hebben en er ‘ineens’ iets mee gaan doen. Ik ben benieuwd! Kan niet wachten tot het zo ver is.

En tot die tijd? Tot die tijd kan ik dat ding dus af en toe wel uit het raam gooien. Zeker toen ik erachter kwam dat ze hem ’s nachts mee naar haar kamer had genomen.  En ze de volgende dag met het gezicht van een drie weken oude puppy zwoer dat ze echt niet wist dat dat niet mocht. Want het was toch vakantie? En ze wist echt niet dat de regels dan ook golden. Grrrrr….