En dan gaan ze ‘ineens’ naar het voortgezet onderwijs

Voor het eerst naar de basisschool of voor het eerst naar het voortgezet onderwijs. Zo anders en toch ook zo hetzelfde.

De eerste schooldag…

Je kan je nog herinneren dat je haar de eerste keer naar de basisschool bracht. Mooie nieuwe kleren aan. Nieuwe tas, bekertje melk, fruit voor in de eerste pauze en een broodtrommel. Misschien ging papa ook wel mee. Het was per slot van rekening een bijzondere dag. Je kind vond het spannend maar jij praatte haar moed en vertrouwen in. Hand in hand gingen jullie samen de school in. Het avontuur was begonnen.

Acht jaar lang, soms negen…

En dan ineens ben je acht jaar verder. Soms negen. Bij het ene kind gaat de basisschool soepel, voor de andere is het een beproeving. En alles daar tussenin. Eerst is het vooral spelen, later word het steeds ‘serieuzer’. Gaan ze echt dingen leren en krijgen ze misschien wel al huiswerk. Vanaf groep 6 gaan de cijfers meetellen voor het uiteindelijke advies.

School zoeken

In groep 8 begint de zoektocht naar een geschikte voortgezet onderwijs school. Uiteraard is die afhankelijk van het advies. Maar er speelt nog zoveel meer mee. Het ene kind wil graag een school dicht bij huis. Dat geeft een vertrouwd gevoel. Het andere kind kan niet wachten om ‘de wijde wereld’ in te trekken. De een wil een kleine school waar ze iedereen kent, de ander vindt het heerlijk om lekker anoniem op een grote school rond te lopen. Er zijn kinderen die naar hun eigen gevoel durven luisteren en anderen die daar nog niet zo op durven vertrouwen en het advies van hun ouders en vrienden volgen.

Kijk en verwonder je
En als ouders kijk je ernaar en verwonder je je. De tijd is voorbij gevolgen. Bij het zoeken naar een school wil je dat ze haar eigen gevoel volgt. Mits dat natuurlijk een beetje strookt met dat van jou. Tijdens de open dagen loop je met haar mee. Je bekijkt het. Trots. Soms verbaasd. “Vraagt ze dat nou echt?” Soms erger je je. Roep je dingen als “We zijn hier niet voor mij hoor, maar voor jou”. Maar eigenlijk weet je ook wel dat je kind op zo’n moment wil zeggen dat ze deze school niets vindt. Voor kinderen die in een stad wonen waar voldoende onderwijsplekken zijn om altijd op de school van de eerste keus te worden toegelaten is het makkelijk. Dan kan je vertrekken. Helaas is dat in Amsterdam niet het geval. Daar wordt geloot en probeer je als ouder je kind te motiveren om ook op die ‘stomme’ school nog even verder te kijken. Voor het geval ze toch niet ingeloot wordt op de school van haar eerste keus.

Toegelaten!

Uiteindelijk komt aan de zoektocht een einde. Ze schrijven zich ergens en ze worden ergens geplaatst. Nog een paar maanden en dan kan het echt werk beginnen. De laatste maanden op de basisschool lijken extra snel te gaan en voor je het weet is het eindfeest en de laatste schooldag daar. Nog 6 weken...

De eerste schooldag…

En dan is daar weer die eerste schooldag. Acht jaar later. Soms negen. Ze heeft nieuwe kleren aan. Een nieuwe schooltas. Wel veel groter dan 8 jaar geleden. Weer zijn jullie allebei zenuwachtig. Thuis praat je haar weer moed en vertrouwen in. Natuurlijk mag papa nu niet meer mee. Ze gaat daar niet voor joker staan. Ja, je mag haar wel wegbrengen maar je mag niet meer mee naar binnen. Voor de deur zeg je haar gedag. Thuis had ze je al gewaarschuwd dat je haar echt geen zoen mocht geven.

Dan loopt ze naar binnen. Je kijkt haar na en tegelijkertijd hoor je een ander kind tegen zijn moeder sissen dat ze echt geen kus meer krijgt. Zoveel veranderd en toch ook zoveel hetzelfde gebleven…

Met heel veel gemengde gevoelens fiets je naar huis.